Sejneńskie Cmentarze

Niniejszy artykuł jest streszczeniem pracy magisterskiej Sławomira Moćkuna pt. “Cmentarze sejneńskie do 1939 roku”, napisanej pod kierunkiem prof. dr hab. Bohdana Ryszewskiego, obronionej na UWM w Olsztynie w lipcu 2004 r.Przedstawiamy skrót tego niezmiernie interesującego opracowania dokonany przez samego Autora. W negocjacjach na temat uzyskania zgody na publikację tekstu w naszej Sejneńszczyźnie uczestniczył Tadeusz Moćkun – ojciec autora. Obu Panom redakcja składa serdeczne podziękowania.
“Ojczyzna to ziemia i groby. Narody tracąc pamięć tracą życie”.

Aforyzm ten kryje w sobie prawdę o wielości wielopokoleniowych związków ludzkich z ziemią rodzinną i ciągłości narodowych dziejów. Grób, czy raczej nagrobek w osobliwy sposób równoważy i zastępuje emocjonalną, a także społeczną przestrzeń zmaterializowaną niegdyś wokół zmarłego. Symbolizuje człowieka. W kręgu chrześcijaństwa grób jest optymistycznym znakiem wiary w szczęśliwy finał życia człowieka, lecz niejednokrotnie także wyrazem niepewności i obawy dotyczącej losu po śmierci. Obydwa te aspekty znajdują odzwierciedlenie w nagrobnych inskrypcjach, które często zawierają apostrofę do Boga, np.: “Bądź mu nie Sędzią lecz Zbawicielem”. Ponadto grób jest symbolicznym domem zmarłego, o czym mówi fragment Pisma Świętego: ”A groby ich będą im domami na wieki”.( Ps. 48, 12- Wlg). Pomnik nagrobny jest jednocześnie powiadomieniem: tu leży człowiek, a także symboliczną granicą pomiędzy światem żywych i umarłych.

Cmentarze sejneńskie

są wypadkową rozwoju cmentarnictwa w chrześcijańskiej Europie. Począwszy od cmentarzy przykościelnych, przez krypty w kościołach, aż po cmentarze znajdujące się poza murami miasta, sejneńskie nekropolie nie odbiegały od znanych miejsc spoczynków.

W IX wieku zarysowała się tendencja do grzebania w kościołach osób zasłużonych, czyli papieży, cesarzy, biskupów, książąt, zasłużonych prezbiterów, fundatorów kościelnych. Natomiast na dziedzińcu kościelnym utarł się zwyczaj chowania pozostałych zmarłych. Powstały w ten sposób cmentarze zwane atrium ecclesiae. Taki właśnie charakter miała najstarsza sejneńska nekropolia –
Pobierz cały tekst